Srpski - English

Pretraga

Gosti Salona stripa 2018

16. MEĐUNARODNI SALON STRIPA SKC BEOGRAD
27 - 30. 09. 2018.

GOSTI 16. MEĐUNARODNOG SALONA STRIPA 2018:

TONI FEJZULA (ES)

002 Toni FejzulaVeć nekoliko godina Toni Fejzula radi za Dark Hors na serijalima koje pišu Džon Arkudi i Grek Ruka. Pre toga radio je na brojnim stripovima i ilustracijama na evropskom tržištu, naročito u sferi animacije. Radio je na pozadinama za više španskih animiranih serija i filmova, poput Legende o El Sidu (2003). Tvorac je SF albuma Central Zéro (Solej, 2003, scenarista Aleks Nikolavič) i jedan od tvoraca serijala Nefilim (Delkur, 2004, scenarista Miroslav Dragan).
Fejzula je radio naslovnice za serijal Ktulu (2010) i učestvovao je kao saradnik na serijalu Veil (Dark Hors, scenarista Greg Ruka). Potom je, 2015. godine, radio na jednoj celovitoj priči o Lobsteru Džonsonu (The Glass Mantis, sa Majkom Minjolom i Džonom Arkudijem), kao i na krimi serijalu Dead Inside sa Arkudijem, čiji je prvi broj objavljen u avgustu 2016. Trenutno radi na još jednoj grafičkoj noveli za Planetu, strip adaptaciji knjige Patria, bestselera Fernanda Aramburua.
Često radi naslovnice za serijal Rumble Džona Arkudija, Dejvida Rubina i Dejva Stjuarta koje objavljuje Imidž. Nedavno je sa Brajanom Azarelom sarađivao i na jednoj kratkoj priči za Šok antologiju koju objavljuje Afteršok. Rođen je u Srbiji, a trenutno živi u Barseloni.


MIKICA IVANOVIĆ (RS)

SRPSKI MIKELANĐELO

003 Mikica IVANOVICMiodrag Ivanović Mikica je rođen 1959. godine u Srpskom Miletiću gde je završio i osnovnu školu. Srednju građevinsku školu završio je u Novom Sadu.
Za strip se zanima od malih nogu. Prve radove koje smatra značajnijim uradio je već sa 15 godina, dok je 1976. godine nacrtao više strip tabli, uglavnom sa vestern tematikom. Četiri godine kasnije, po povratku iz vojske, javlja se na konkurs za strip crtače u novosadski Forum. Tu je upoznao mnoge tada aktuelne crtače, između ostalih i Dudu Vukojeva, sa kojim je sve do danas veliki prijatelj.
Već na samom početku otkupljene su mu neke kratke priče koje, nažalost, nikad nisu objavljene. Zatim sreće Branislava Kerca i počinje da radi korice za Dnevnikova izdanja Velikog Bleka i Zagora, a potom i za ostale junake, poput Mister Noa i Kita Telera. Zatim se, 1981. godine, uključuje u ekipu domaćih crtača koji crtaju licenciranog Velikog Bleka. Prva epizoda koja mu je objavljena je Lažni grof (Lunov Magnus Strip 741). Nacrtao ih je ukupno dvanaest: osam su objavljene u LMS, jedna u Almanahu br. 8, dok tri nikad nisu štampane. Za Zlatnu seriju i LMS ilustrovao je oko 120 objavljenih naslovnica, neke od njih zajedno sa svojim rođenim bratom Pekom, takođe strip crtačem.
Uradio je i deset epizoda stripa Džoni Denser po scenariju Dude Vukojeva. Ni ovaj strip nikad nije ugledаo svetlost dana. Zatim sledi saradnja sa Dečjim novinama. Za njih je Mikica nacrtao oko četrdeset epizoda stripa Nindže. Takođe je uradio i nekoliko epizoda Yu Tarzana.
Nažalost, rat na prostorima Balkana udaljava Mikicu iz sveta umetnosti. Većina naših crtača odlazi u inostranstvo, dok se Mikica posvećuje građevini. Ipak, ne zaboravlja slikarstvo i povremeno radi velike murale i zidne reklame koje su svaka za sebe posebno umetničko delo. Zbog brzine kojom oslikava zidove dobio je i nadimak srpski Mikelanđelo.
Po završetku ratnih godina, Mikica se polako vraća stripu. Osvaja nagrade na nekoliko strip konkursa i počinju da stižu pozivi za razne strip festivale: Makarska, Niš, Sombor, Beograd…
Ove godine, na veliki jubilej Zlatne serije, ne smemo zaboraviti Mikicu koji je ostavio veliki pečat baš u ovoj ediciji.

Ilija Mirović

VELJKO KRULČIĆ (HR)

004 Veljko KRULCICVeljko Krulčić (Pula, 1962.) je profesionalni novinar, izdavač i istoričar stripa.
Svoj prvi tekst o stripu objavio je kao gimnazijalac, 1979. godine. Od tada do danas intenzivno se bavi popularizacijom stripa - piše; priređuje tematske i samostalne izložbe u Hrvatskoj i inostranstvu; producira i piše scenarije za dokumentarne filmove o strip autorima; učestvuje na strip-festivalima, okruglim stolovima, seminarima, simpozijumima. Kustos je velikih retrospektivnih izložbi Hrvatski strip 1867–1985 (Muzejski prostor, Zagreb, 1985) i Jugoslavenski strip 1866–1986 (Pariz,1986). Utemeljio je nagradu Najbolji jugoslavenski strip godine koju je od 1984. do 1988. dodeljivao zagrebački nedeljnik Polet. Inicijator je nagrade za životno delo u području hrvatskog stripa Andrija Maurović, koju od 2009. godine dodeljuje udruženje Art 9.
Uredio je tematski broj časopisa Istra (6/7 za 1986.) u celini posvećen domaćem stripu. Autor je više strip-monografija, među ostalima Hrvatski posleratni strip, Maurović, Put u obećanu zemlju, itd. Prvi je dobitnik strukovne nagrade Fra-Ma-Fu (1986.) za poseban doprinos razvoju stripa u Jugoslaviji. Pokretač je i urednik više strip-biblioteka: Maurović, Bolja prošlost, Klasici hrvatskog stripa, Fra-Ma-Fu i Strip i stripologija. U svojstvu priređivača/urednika pripremio je brojne albume i knjige stripa, od Andrije Maurovića i Waltera Neugebauera do Žarka Bekera, Borde Dovnikovića, Frane Gotovca, Alberta Kinerta, Nedeljka Dragića, Željka Lordanića itd.  Kao prijatelj i kolega Zdravka Zupana (1950–2015), jedog od najtemeljnijih i najautoritativnijih stručnjaka za strip na ovom pordučju, Krulčić je priredio i uredio knjigu MAUROVIĆ – LOBAČEV – JULES – SULIĆ u izdanju zagrebačkog udruženja Art 9 u svojoj biblioteci Strip i stripologija. Radi se o knjizi eseja, studija, kritika, izdavačkih recenzija i istorijsko-bibliografskih tekstova o stripu, njegovim tvorcima i junacima, s područja bivše Jugoslavije koje je Zdravko Zupan napisao u razdoblju od ranih 80-ih godina prošlog veka do svoje smrti. Knjiga sadrži i opsežnu foto-memorabiliju, jedinstveni fotografski „album“ kao višedecenijsku hroniku strip-događaja.


IZVOD IZ PROGRAMA SALONA:

SPECIJALNO PRIZNANJE ZA DOPRINOS SRPSKOM STRIPU
Dobitnik: ALEKSA GAJIĆ (1974), Beograd

005 Aleksa GajicAleksa Gajić (Beograd, 1974.) je srpski stripar, poznat i u svetu, dok je najviše prisutan na francusko-belgijskoj sceni. Autor je animiranih filmova, ilustrator i karikaturista. Diplomirao je 1998. godine na beogradskom Fakultetu primenjenih umetnosti i dizajna u klasi profesora Rastka Ćirića, sa prvim diplomskim radom u istoriji srpskog stripa i našeg univerziteta koji je bio - strip. Taj kolorni stripski album Technotise nastao je po scenariju Darka Grkinića. Od 1996. godine Gajić je stalni saradnik nedeljnika Politikin Zabavnik, a od 2000. godine, posle izlaganja na Salonu stripa u Angulemu (Francuska) u okviru srpske selekcije, počinje da radi za francusku izdavačku kuću Soleil. Postao je crtač serijala Bič Božiji (Le Fléau des Dieux), u kojem je  prema scenarijima Valeri Manžen  objavio 6 kolornih albuma. Oni su stekli ogromnu popularnost u Francuskoj i Srbiji, a prevođeni su u SAD-u i u još šest zemalja.
U Srbiji je, osim njih, Gajić u nekoliko izdanja objavio i dorađeni album Technotise, po čemu je kasnije kreirao i režirao prvi samostalni srpski dugometražni animirani film Tehnotajz: Edit i ja. Osim toga, Gajić je autor i nekoliko kratkometražnih animiranih filmova, od kojih su najzapaženiji Uspon i pad umetnosti, a najpopularniji je spot za veliki muzički hit Buđav 'lebac srpske grupe S.A.R.S. Autor je još nekoliko muzičkih i ekonomsko propagandnih spotova. Objavio je i intimne zbirke kratkih, formalno inovativnih stripova (U šrafovima, Skrepbuk, Pljosnati strip), a u uglednim srpskim galerijama izlagao je oko 40 unikatnih strip-objekata (Čudnovati stripovi, Premotavanje), o kojima se malo zna u inostranstvu. U okviru grupnog projekta i serije albuma Linije fronta, autor je i nekoliko izuzetnih naslovnih strana i originalnih kratkih stripova o srpskoj vojsci u Prvom svetskom ratu 1914-1918. Ilustrovao je knjige i časopise, sarađujući sa mnogim izdavačima i dizajn-studijima. Značajne rezultate postigao je i baveći se samostalno grafičkim dizajnom (pamfleti, pozivnice, novinski oglasi i reklame, kalendari, plakati).
Imao je više samostalnih i grupnih izložbi u našoj zemlji. Često je nagrađivan, a nekoliko puta za stripske inovacije i na ovom Salonu: 2011. za Kameni strip, a 2012. za Premotavanje (ujedno i Grand Prix Salona). Smatra se jednim od naših najeminentnijih umetnika uopšte i svakako najznačajnijih domaćih stripara. Rezultat obnovljene saradnje sa francuskom scenaristkinjom Manžen su dva albuma nove serije Drako: Trinaesta horda i Maglina Zmije (Drakko: La Treizieme Horde & La Nebuleuse des Serpents). Gajićev srpski izdavač System Comics ih je krajem 2017. godine objavio za domaću čitalačku publiku, ali objedinjene u jedan impresivan tom. Sa Kristofom Bekom kreirao je monumentalni Kartago (Carthago). Živi i radi u beogradskoj opštini Zemun.

Slobodan Ivkov

SREĆKO JOVANOVIĆ- NAGRADA IZDAVAČKE KUĆE „DEČJE NOVINE DOSITEJ“ I OPŠTINE GORNJI MILANOVAC:
Dobitnik – POSTHUMNO: DESIMIR ŽIŽOVIĆ BUIN (1920–1996)
006 Desimir Zizovic BuinDesimir Žižović Buin je bio srpski strip autor i ilustrator. Bavio se slikarstvom, izradom etiketa, industrijskim dizajnom, zanatskim poslovima i skulpturom.
Družio se sa slikarom i profesorom Božom Prodanovićem, a pre Drugog svetskog rata imao je priliku da obiđe umetničke ateljee Tome Rosandića, Mila Milunovića i Mihaila Petrova, kasnije njegovog mentora za upis na Akademiju za primenjene umetnosti u Beogradu.
Drugi svetski rat Buin provodi u štabu JVuO đenerala Dragoljuba Mihailovića, gde je radio kao ilustrator i grafičar za vojni list Ravnogorski borac. Nakon naredbe kralja Petra II Karađorđevića da se svi pripadnici JVuO stave pod upravu Josipa Broza, Buin se priključuje partizanima i izvesno vreme radi u propagandnoj ekipi, tzv. Umetničkoj zadruzi, Đorđa Andrejevića Kuna koji će pokušati da ga pošalje na sremski front. Nakon proživljenih užasa građanskog rata i kolonizacije u Banat 1947. godine, Buin četiri godine kasnije podnosi molbu za upis na Akademiju za primenjene umetnosti u Beogradu. Na nju biva primljen, ali ubrzo napušta studije i vraća se u zavičaj.
U Dečjim novinama je prisutan od njihovog osnivanja krajem 1956. godine, kao ilustrator, autor enigmatskih zadataka i stripa. Njegovi rani stripovi vezani su za srpsku istoriju, narodne pesme i pripovetke: Kraljević Marko i Musa Kesedžija, Aždaja i carev sin, Nemušti jezik, Ćela, Ptica devojka, Poslednji osvetnik, Magelan, Rudnička ofanziva, Pevac Peca i Pijuko, Mali Vlada i rođak iz grada... Međutim, nakon što je JNA optužila postojeće stripove za „antipatriotizam“ i išla dotle da je javno, preko svojih novina, pozvala izdavače da rade na objavljivanju stripova na teme partizanske “narodno-oslobodilačke borbe”, to se moralo shvatiti kao naređenje koje će u Dečjim novinama, igrom slučaja i zahvaljujući Buinovom talentu, rezultirati u do danas neprevaziđeni izdavački poduhvat – strip serijal Mirko i Slavko. Bio je to najpopularniji strip u SFRJ sa tiražima od skoro 300.000 primeraka po broju, po kojem će se, između ostalog, 1973. godine snimiti istoimeni igrani film.
Prvo objavljivanje stripa o dečaku Mirku, pekarskom šegrtu, kojem će se, tek kasnije, posle  “pogibije” junaka Boška, priključiti Slavko, desilo se 1958. godine, u 23. broju Dečjih novina kao prvi nastavak stripa pod nazivom Nikad robom. On će u Dečjim novinama izlaziti sve do 1960. Za lik Mirka, Buinu je poslužio njegov sin Dragomir, a za lik Slavka, čuveni srpski fudbaler i golgeter Slobodan Santrač.
Strip se iz Dečijih novina prebacuje u novopokrenutu ediciju Nikad robom, gde prva sveska sa Mirkom i Slavkom izlazi 1963. da bi od 1969. godine i počev od 195. broja, sama edicija bila posvećena jedino ovom stripu sve do njenog gašenja 1970. Pored Buina, najznačajniji srpski strip autori tog perioda su vizuelno uobličavali priče o Mirku i Slavku da bi konačno 1979. usled hiperprodukcije i pada kvaliteta došlo do gašenja serijala. Buin će i nakon toga napraviti nekoliko obrada starih epizoda i čak naslikati za Tik-Tak definitivno poslednju epizodu pod nazivom Potera.
Buin je bio prvi crtač Dečjih novina i ostao im je veran, kao matičnoj kući, bez obzira na mnoge primamljive ponude koje je dobijao. Preminuo je 1996. u Beogradu, a sahranjen je u rodnom selu Gornji Branetići.

Miki Pješčić


ANDRIJANA RUŽIĆ: MICHAEL DUDOK DE WIT (NL) - ANIMIRANI FILMOVI, predavanje / projekcija filmova

ELEGANTNI I VANVREMENSKI FILMOVI MIHAELA DUDOK DE VITA

007 ANDRIJANA RUZIC MICHAEL DUDOK DE WITMihael Dudok de Vit (1953, Abkaude, Holandija) je reditelj, animator i ilustrator koji živi i radi u Londonu. Režirao je četiri kratkometražna animirana filma: Čistač Tom je izašao 1992, a Monah i riba 1994. godine. Ova živahna animirana priča o monahu koji opsesivno, očajnički pokušava da ulovi ribu, donela mu je svetsku popularnost i brojne nagrade. Između svakog nezavisnog filma uradio je veliki broj televizijskih reklama, što mu je pomoglo da savlada tajne vizualne efikasnosti.
Svojim najpoznatijim filmom Otac i kći (2000) osvojio je sve najprestižnije nagrade (između ostalih i Oskar Američke akademije) na svim najvažnijim međunarodnim festivalima na kojima je prikazan u takmičarskoj konkurenciji. Istoričar animacije Đanalberto Bendaci ga svakako nije bez razloga okarakterisao kao "vrhunski autorski film". Dudokov četvrti po redu, a inače prvi apstraktni film, Aroma čaja (2006), naslikan čajem i u ritmu muzike jednog od Concerti Grossi kompozitora Arkanđela Korelija, liči na neku vrstu formalne i konceptualne pripremne metafore za njegov prvi igrani film, Crvena kornjača (2016), čiji su glavni producenti Gibli Studio, Prima Linea i Vajld Banč. Ovaj kontemplativni, sublimni film bez dijaloga i sa propratnom muzikom koja ga obeležava, nanovo nas vraća na razradu tema kojima se režiser neprestano bavi: čežnji, intenzivnoj žudnji, smrti.
Dudok de Vit je ponosan na svaki svoj kadar, bilo da je namenjen njegovom nezavisnom filmu ili TV reklami. Na njegovoj lestvici vrednosti i pristupu radu nema razlike između uzvišenog i popularnog umetničkog dela. Svi njegovi filmovi imaju umetničke karakteristike gotovo renesansnog kvaliteta, a svaku fazu animacije dugo premišlja preko storiborda. Prepoznatljivost njegovih filmova se odlikuje posebnim tajmingom, delikatnom paletom boja i tretiranjem senki, odsustvom dijaloga i propratnom muzikom, smislom za perspektivu, sveprisutnim melanholičnim pejsažima i njihovim dinamičnim linijama  kao i duhovnim, meditativnim sadržajima. Svaki njegov film je dugo promišljano kinematografsko savršenstvo.
Mihael takođe piše i ilustruje knjige za decu i predaje animaciju na umetničkim akademijama u Engleskoj i širom sveta.

Andrijana Ružić
Filmovi za projekciju: Monah i riba, 1994. (6' 22''); Otac i kći, 2000. (8' 30'')


ALEKSANDAR ZOGRAF, ĐORĐE MARKOVIĆ: POSLEDNJA AVANTURA KAKTUS BATE, dugometražni dokumentarno-animirani film o strip autoru Veljku KOCKARU
008 ALEKSANDAR ZOGRAF DJORDJE MARKOVIC POSLEDNJA AVANTURA KAKTUS BATEPoslednja avantura Kaktus Bate je film u čijem sam stvaranju učestvovao, kao narator i istraživač. Sve je zapravo pokrenuto kada je Đorđe Marković, budući režiser filma, došao do knjige iz 2009. godine, Veljko Kockar – strip, život, smrt, čiji je autor svakako najveći autoritet u oblasti istorije domaćeg stripa, Zdravko Zupan (1950–2015). S obzirom na to da sam bio urednik izdanja i potpisnik teksta koji se pojavio uz Zupanov, Đorđe Marković je predložio rad na  dokumentarnom filmu koji bi produžio traganje za sudbinom strip crtača Veljka Kockara, streljanog u svojoj 24. godini, ubrzo nakon oslobođenja Beograda 1944. godine. Kockar je bio jedna od velikih nada predratnog stripa, koji je, kao i dobar broj drugih crtača, nastavio da objavljuje i u publikacijama koje su se pojavljivale tokom okupacije. Za razliku od crtača kao što je Konstantin Kuznjecov, koji su se stavili na uslugu okupatoru, kreirajući ilustracije koje su bile najmračnija nacistička propaganda, Veljko Kockar se bavio avanturističkim stripom, ali i crtanim šalama u kojima se pojavljuju poluodevene devojke. Ipak, možda najupečatljiviji Kockarevi stripovi bili su u prilično benignom, diznijevskom stilu, u kojima se kao glavni junak pojavljuje naivno-dobroćudni Kaktus Bata. Film razotkriva da je pogubljenje mladog strip crtača bilo zasnovano na neproverenim glasinama, a među sagovornicima na ovu temu su Zdravko Zupan, Zoran Đukanović, Mirko Ilić, Čarls Alverson, Robert Kramb i drugi.

Saša Rakezić alias Aleksandar Zograf

Režija: ĐORĐE MARKOVIĆ; Producenti: IVANA ANTIĆ, ĐORĐE MARKOVIĆ; Koproducent: SINIŠA JURIŠIĆ; Scenario: VLADIMIR SIMIĆ; Direktorfotografije: KOSTA GLUŠICA; Montažer: DAVOR BOSANKIĆ; Muzika: NENAD MARIĆ a.k.a. KRALJ ČAČKA, MARKO MARIĆ; Kostimografi: BILJANA GRGUR, SNEŽANA VELJKOVIĆ; Scenograf: DUŠAN RADOJIČIĆ; Direktor filma: UROŠ  STANKOVIĆ; Dizajn zvuka: ALEKSANDAR PROTIĆ; Supervizor specijalnih efekata: NEBOJŠA ROGIĆ; Producent: Tuna Fish Studio; Koproducent: Nukleus Film; Godina proizvodnje: 2018.

ZORAN ĐUKANOVIĆ, DUŠAN MLADENOVIĆ: 70 GODINA TEKSA VILERA

009 ZORAN DJUKANOVIC DUSAN MLADENOVICScenarista Đanluiđi Boneli i crtač Aurelio Galepini kreirali su Teksa Vilera 1948. godine. Teks je izrastao u legendu, najdugovečniji strip čiji tiraži dominiraju Bonelijevom produkcijom u Italiji. I dan-danas, ovaj vestern se primarno objavljuje kao crno-beli strip, onako kako tvrdi ljubitelji stripa obožavaju. Početkom šezdesetih, u doba procvata špageti vesterna, Teks se štampao u blizu milion primeraka. Teksova harizma sazdana je na paradoksu. U svom liku, on je sjedinio i pomirio mitski antagonizam kauboja i Indijanaca. Rendžer je, poverenik za indijanska pitanja i poglavica plemena Navajo. „Snažan, odan, nepogrešiv strelac, neprijatelj predrasuda i diskriminacije“, Viler je, međutim, sklon da zanemaruje pravila i često koristi manje dozvoljena sredstva da bi sprečio zločince. U epizodama se pojavljuju i stvarne istorijske ličnosti kao što su Buč Kasidi i Sandens Kid, Bufalo Bil, general Kaster, Džeronimo, Kočiz. Pored klasičnog kanona pojavljivanja u sveskama, od 1988. izlazi i Veliki Teks na velikom formatu i duplo većeg obima, čime su otvorena vrata blagom „revizionizmu“, složenijim pričama i slobodnijoj vizuelnoj naraciji, čime se Teksov univerzum širi. Za pisanje novih epizoda brinu proslavljeni scenaristi Mauro Bozeli i Klaudio Nici. Na Teksu se u međuvremenu oprobala čitava legija crtača uključujući najpoznatija svetska imena i smatra se posebnom čašću biti pozvan za učešće u ovom mega projektu epskog pripovedanja.

Zoran Đukanović

MIKICA IVANOVIĆ, SLOBODAN IVKOV, DUŠAN MLADENOVIĆ, ILIJA MIROVIĆ:
5O GODINA OD POKRETANJA POPULARNIH EDICIJA “ZLATNA SERIJA” I “LUNOV MAGNUS STRIP”

010 MIKICA IVANOVIC SLOBODAN IVKOV DUSAN MLADENOVIC ILIJA MIROVICU veoma kratkom roku na početku 1968. godine, izdavač Dnevnik (i matični dnevni list se tako zvao, a i danas izlazi) iz grada Novog Sada pokrenuo je, pored mnogih drugih serija, dve stripske edicije. One su obeležile jugoslovensku pop-kulturu nešto kraće od 45 godina (prvo su se 1992. otcepile Hrvatska i Slovenija), a srpsku sve do 1993. i 1994., kada su ugašene. Prvo se januara 1968. na 128 strana pojavila Zlatna serija, sa nosećim stripom, konfekcijskim vesternom engleske kompanije Kistoun Pres pod naslovom Četiri obračuna U svesci su bile tri priče, od kojih je druga (Džejn Gardner) savremena avantura u prašumi sa gerilcima, i što je još važnije, prvi put sa do danas jednim od najpopularnijih likova Teksom Vilerom. Ne znam zašto je na poleđini korica u najavi bio i lik Supermena. On je davno pre toga izlazio u drugim srpskim novinama za mlade, a u Zlatnoj seriji ga nikada nije bilo. Urednik je bio Mitar Milošević, koji je pod pseudonimom Frederik Ešton već pisao, možda u Jugoslaviji najpopularniju seriju palp-romana Lun, kralj ponoći . U broju 13 pojavio se drugi, još popularniji heroj - Zagor ! Do kraja izlaženja, koje je 1993. godine sa brojem 1103. takođe zaokružio Teks Viler u epizodi Pod nadzorom, menjali su se žanrovi i autori, ali su ipak dominirale priče sa mestom radnje SAD, no kreirane od evropskih autora, prvenstveno italijanskog studija Serđa Bonelija. U martu je objavljen prvi broj, po svim dimenzijama duplo većeg, ali čak dva i po puta skupljeg stripa iz edicije Lunov Magnus strip (naziv mi je zauvek ostao nerazjašnjen). Naslov sveske je bio Tajna zlatnog rudnika, a sadržavao je više crtanih i pisanih priča. LMS je prvo izlazio tromesečno, od br. 8 mesečno, od br. 22 polumesečno... No, cena je, ne samo za mene i mog oca, čitaoca i finansijera, u početku bila previsoka: 5 dinara u odnosu na 2 din. za ZS i 1 dinar za Crtane romane ili Politikin zabavnik, nedeljnik koji je takođe pre okruglo 50 godina, januara 1968. prešao sa velikog novinskog formata i klasične olovne rotacije, još od osnivanja 1939. na pun ofset-kolor i njuzmagazinski oblik. Tržište i kupovna moć su uslovili kompromis: da se već od broja 5 format LMS-a smanji na nivo ZS, ali da obim bude 192 strane, a cena 3 dinara. Zbog malog prodatog tiraža br. 4 Blago Crvene planine, kao i omiljenog lika Zagora, ta sveska je danas ex-YU kolekcionarski zlatni gral koji dostiže astronomske cene. Zamalo da i LMS postigne 1000. broj, ali je edicija ugašena 14. jula 1994. sa brojem 997. I u njoj je dominirala produkcija Boneli.

Slobodan Ivkov   


DODATNE INFORMACIJE:
www.facebook.com/comicsfest/
www.instagram.com/salon_stripa_skc_belgrade/
www.twitter.com/SalonSkc/
Ova adresa el. pošte je zaštićena od spambotova. Omogućite JavaScript da biste je videli.

Plakat Salona stripa